|
PATNUGUTAN
SY 11-12
Punong Patnugot:
Jethro Daryll Pugal
Pangalawang Patnugot: Alyssa Guardiano
Tagapamahala:
Stephanie Cruz
MGA PATNUGOT SA INGLES
Patnugot Pampanitikan: Arch Demerie
Ahunin
Patnugot sa Balita:
Recille Mae Atayde
Patnugot sa Isports:
Aldrin Bandiling/
Ana Frayna
Patnugot sa Tanging Lathain
Ivan Gabriel Vecina
MGA PATNUGOT SA FILIPINO
Patnugot Pampanitikan: Mervin Olivera
Patnugot sa Balita:
Ma. Kristine Carla
Tuting
Patnugot sa Isports:
Mark Steven
Rivera
Patnugot sa Tanging Lathalain:
Ray Gregorie Vaño
TAGAPAYO
Gng. Jannette M. Dominguez (Filipino)
Bb. Julie Ann M. Pajardo (English)
KASANGGUNI
Gng. Purifi cacion Singueo
Punong-guro
MGA NAG AMBAG
MANUNULAT
Villasana, Troy
Caacbay, Almira Darice
Laxamana, Danica Camille
Vasquez, La Cheska
San Jose, Ramiela
De Leon, Miguel
Cruz, Joel Andrew
Caragay, April Grace
Estanislao, Jon Karl
Nacinopa, Ma. Theresa
Alvarez, Chanelle Keith
Neri, Marie Angeline Izzabelle
Manahan, Edward Joseph
Tuquero, Merill
Dimabayao, Bryan
Perucho, Ayshea
Valencia, Camille
Sibulo, Tesa Jian
Gonzales, Mildred
Libongcogon, Regina
Flancia, Maria Rafaela
KARTUNIST
Ma. Pamela Joyce Buca
Lireil Ann Aranas
Michael Eugene Asinas
Michael Asinas
James Hernaez
TAGAKUHA NG LARAWAN
Charina Tejero
Joshua Hechanova
Rhod Jessie Barrera |
 |
| |
 |
Hindi, Tapat ni Mervin Olivera
Wag na Sanang Patagalin ni :RockousticEJ, IV-E
Nakapagtataka ni: Mervin Olivera, IV-E
Ngiti ni: JM Tan, III-E
Tunay na Kaibigan ni: Arch Demerie Ahunin, I-E
Nutrisyon ni: Arch Demerie Ahunin, I-E
Manhid ni: Mervin Olivera, IV-E
Langit at Lupa ni: Miguel De Leon
Walang Takot sa Diyos ni: Mervin Olivera IV-E
Hindi, Tapat
ni Mervin Olivera
“Ma, alis na ako ah!” sigaw ko sa
bahay bago ako pumasok sa UP Diliman.
Sarap ng gising ko. Pakiramdam ko, may
magandang mangyayari sa araw na ito.
“Bayad ho,” sabay abot ng aking
bayad. Habang nasa biyahe, nagbabasa ako
ng libro namin. Kaunti lang ang pasahero
ng dyip na sinasakyan ko kaya madali kong
napansin ang isang magandang binibini.
Nagbayad siya ng 100. Mukhang walang
panukli si Mang Tsuper.
“Miss, barya lang po, kakapasada
lang eh,” Sabi ni Mang Tsuper sabay balik
ng 100.
“Wala po eh. Kakabigay lang ng
aking allowance,” sagot ng binibini.
“Kahit bente na lang, meron ka ba?”
“Wala po talaga eh.”
Tinanong ng magandang binibini ang
mga pasahero kung may barya sila sa 100.
Walang may pamalit sa 100. Ako ang huli
niyang tinanong, marahil mukhang abala
ako sa pagbabasa.
“Kuya, may barya ho ba kayo sa
100? Pasensya na po sa abala,” sabi sa
akin ng binibini.
“Una, huwag mo akong tawaging
kuya dahil hindi pa ako ganoon katanda.
Pangalawa, wala akong barya sa 100.
Kung gusto mo, ililibre na lang kita kaysa
mag-1-2-3 ka. Magkano ba?”
“ 23 lang.”
Isinara ko ang aking aklat at ibinalik
ito sa aking bag. Sinilip ko ang aking
pitaka at nagwika, “Tignan mo nga naman,
napakaswerte mo. Sakto ang barya ko.”
“Salamat ah,” sabi niya sa akin.
“Maaari ko bang malaman ang
pangalan ng magandang binibini na nilibre
ko? Para naman kilala ko ang may mga
utang na loob sa akin. Biro lang.”
“Anne ang pangalan ko. Diyan
lang ako nag-aaral sa UP Diliman. Civil
Engineering.”
“Tawagin mo na lang akong
Mervs. UP Diliman din ako. Computer
Engineering naman sa’kin. Oy, nandito na
pala tayo. Mabilis talaga ang oras kapag
naaaliw ka.” Bumaba kami ng dyip.
“Maaga pa ah. Hatid na kaya kita sa
gusali niyo?” Alok ko kay Anne. “Sige
ba, wala pa naman akong masyadong
kaibigan dito.”
Nandito na ako sa gusali namin.
Naihatid ko na siya. Habang naglalakad
kami, nagkuwentuhan kami. Wala kaming
napag-usapan tungkol sa buhay pag-ibig
ng bawat isa. Pumayag din siya na sabay
kaming kakain at uuwi mamaya.
Habang lumilipas ang mga araw,
mas nakikilala namin ang isa’t-isa.
Naging matalik kaming magkaibigan.
Nakapamasyal na rin kami sa mga mall,
nakakain nang sabay, at namili. Sa
dinami-dami ng aming nagawa’t napagusapan,
wala pa rin kaming alam ukol
sa buhay pag-ibig ng isa’t-isa. Lagi kong
nakalilimutang magtanong sa kanya ukol
doon. Paunti-unti, nahuhulog ang loob
ko sa kanya. Alam kong hindi puwedeng
mangyari iyon ngunit hindi ko mapigilan
ang aking sarili. Napakaganda ng kanyang
ngiti at siya mismo ay maganda. Mervs,
ba’t ka nagkakaganito?
Kanina pa ako naghihintay sa tapat ng
gusali kung saan siya nag-aaral. Mukhang
magsasara na nga ang gusali. May nagtext
sa cellphone ko.
“Mervs, ‘wag mo na akong hintayin.
Umuwi na kaagad ako. Natatakot kasi
ako. Natatakot akong tuluyang mahulog
ang loob ko sa’yo. Mali ‘to, mali ‘yong
ginagawa natin. Lilinawin ko ang lahat
bukas. Kita na lang tayo sa SM North,
sa dating tambayan.” Pagkatapos kong
magbasa ng mensahe niya, ako’y tumayo
at umuwi.
Siyempre maaga ako sa SM North.
Maya-maya’y dumatin na si Anne.
“Magandang umaga,” bati ko sa
kanya.
“Magandang umaga din.”
“Anne, anong problema?”
“Mervs, may kasintahan ako. Ang
masama, unti-unting nahuhulog ang loob
ko sa’yo.”
“Ako rin naman ay may kasintahan.
Dalawang taon na nga kami. Oo, unti-unti
ring nahuhulog ang loob ko sa’yo. Napagisip-
isip ko na rin ang tungkol dito dati.
Maraming dahilan kung bakit hindi dapat
mahulog ang loob ko sa’yo. Una, may
kasintahan ako. Pangalawa, kailangan
kong mag-aral mabuti. Hindi ko talaga
kayang mapigilang umibig sa’yo.”
Bakit Ngayon ka Lang Dumating
“Ano na ang plano natin?” tanong ni
Anne.
“Sino ba ang mas mahal mo?”
“Ewan. Hindi ko alam kung sino ang
mas matimbang sa inyo.”
“Para sa’kin, mas mahal ko
ang aking kasintahan. Sa kanya ko
unang naramdaman ang mahalin. Oo,
napakaganda mo; ngunit para sa akin,
siya pa rin ang pinakamaganda. Saka,
nangako akong papakasalan ko siya.
Napakasama kong tao. Dalawa ang
minamahal ko habang ako lang ang
minamahal niya. Manatili na lang tayong
magkaibigan, maging tapat tayo sa ating
mga kasintahan.”
“Bale naging pampalipas-oras lang
ako para sa’yo? Pinampuna mo ako sa mga
pagkukulang ng kasintahan mo? Binigay
ko ang lahat sa’yo! Alam mo ba na sa
tuwing mamamasyal tayo, kinakansel ko
ang mga pagkikita namin ng kasintahan
ko?!? Ayoko na!”
Tumayo si Anne at tumakbo paalis,
umiiyak.
“Teka lang, Anne. Hayaan mo muna
akong magpaliwanag.”
Hinabol ko si Anne ngunit masyado
siyang mabilis. Tumawid si Anne nang
hindi tumitingin kung may dadaang
sasakyan. Nasagasaan si Anne. Huli na
ako. Isinakay namin ng tsuper si Anne sa
sasakyan. Isinugod namin siya sa ospital.
Nakaabot pa si Anne ngunit wala siyang
malay. Nagpasalamat ako sa tsuper dahil
hindi niya tinakasan si Anne. Nagbayad
na ako sa nars para sa pampagamot kay
Anne. Ibinigay ko rin sa kanila ang address
ni Anne sa kanila. Umalis ako nang hindi
nagpapaalam kay Anne.
Balik sa normal ang buhay ko. Parang
walang nangyari. Nabalitaan ko na lang
na nagka-amnesia si Anne.
“Ma, alis na ako ah!” sigaw ko sa
bahay bago ako pumasok.
“Manong, bayad po.” Nagbabasa
ako ng aking aklat nang marinig ko ang,
“Miss, barya lang po.”
Tinanong ako ni ate, “May barya ka
ba sa 100?”
“Pasensya na, wala eh. Kulang.
Gusto mo ili... Ay, wala.” Tatanungin ko
sana siya kung gusto niyang ilibre ko siya
ngunit ‘di ko itinuloy. Bumalik ako sa
pagbabasa.
Up^
| |
 |
NSDAPS gets ready
for PAASCU |
|
 |
Aranzes, isang
dekada na!
|
|
 |
Kapistahan ng
Aranzazu muling tumingkad
|
|
 |
Aranzan:
Ako ay Handa! |
|
 |
Araw ng Director
Idinaos
|
|
 |
Kaguruan
Pinapurihan
|
|
 |
Aranzans sa
hardcourt |
| |
Wag na Sanang Patagalin
ni :RockousticEJ, IV-E
Mga panahong lagi tayong magkapiling
Iisa lang ang aking hinihiling
Mapasagot ka ng oo
At hindi na lang basta lumayo
Panliligaw ba’y patatagalin pa
Kung ating nararamdaman
Ay parehas lang ba (Ulitin)
Sana lang sagutin mo ko ng mahal pa rin
kita
Sa aking paghihintay
‘Di pa rin ako maiinip
Kung gusto mo’y malumanay
Andito pa rin ako hanggang sa’yong
panaginip
Panliligaw ba’y patatagalin pa
Kung ating nararamdaman
Ay parehas lang ba (Ulitin)
Sana lang sagutin mo ko ng mahal pa rin
kita
Sakripisyong aking ibinuhos
Sana’y hindi masayang nang lubos
Pero tandaan mo na kahit
Anong mangyari mamahalin pa rin kita
Panliligaw ba’y patatagalin pa
Kung ating nararamdaman
Ay parehas lang ba (Ulitin)
Sana lang sagutin mo ko ng mahal pa
rin kita
Up^
| |
Nakapagtataka
ni: Mervin Olivera, IV-E
Nasa tapat ako ng aming bahay. Maraming
tao, pare-pareho
sila ng kulay ng damit, asul. Asul ang
paborito kong kulay. Hindi ako
nagdiriwang ng kaarawan ko sa araw na
iyon. Isa pang nakapagtataka, kailan pa kami
nagkaroon ng dilaw na ilaw?
Pumasok ako sa loob ng bahay ngunit walang pumansin sa
akin.
Pinagtitripan ba ako ng mga taong ito? Mali ba ako ng
napasukang bahay?
Puno ng tao ang bahay. May nagtitipon-tipon sa isang parte
ng bahay, nakapabilog. Unti-unting umaalis ang mga tao sa
kanilang
pagtitipon-tipon. Unang umalis ang aking matalik na
kaibigan. Sumunod ang isa sa aking mga kaaway. Nakita
kong umalis din ang aking kaklaseng lagi kong inaasar. Untiunti,
nababawasan ang mga taong nakapabilog. Ang huli kong
nakitang umalis roon ay ang aking kasintahan. Sa segundong
siya’y umalis, nakita ko ang katotohanan. Nalaman ko kung
bakit nagkakaganoon sa bahay.
May burol sa bahay. Nakapabilog sila sa kabaong, sa aking
kabaong. Patay na pala ako.
Up^ |
Ngiti
ni: JM Tan, III-E
Nang una pa lamang makita
Di maalis ang ngiti sa mukha
Di mapigilang ika’y isipin
At patuloy na mahalin
Ngiti mo pa lang na kay tamis
Na kailanma’y di nagmintis
Ako’y lubos mong napaibig
Kaya sayo’y laging sabik
Pagmamahal ay itinago
Dahil baka may ibang gusto
Kailangan ko pa bang sabihin
O dapat na lamang balewalain?
Damdamin ko’y nalilito
Isip ko’y nagtatanto
Pagmamahal nga ba’y dapat?
Ito ang tanong ng pusong tapat
Hindi ko sinasadyang mahulog
Sa patibong ng iyong puso
Pero salamat pa rin sa iyo
At ako’y iyong sinalo
Up^
|
Tunay na Kaibigan
ni: Arch Demerie Ahunin, I-E
Sa bawat sandali ng ating buhay,
May mga tao tayong nakikilala
Na siyang magiging karamay
Kung tayo’y may problema.
Walang makahahadlang sa tunay na kaibigan
Dahil ika’y tapat at mapagkakatiwalaan.
Tayo’y magkaibigan ngayon at magpakailanman
Na kahit kailan ay maaasahan.
Sa piling mo’y laging ligtas
Kahit saan parating kakampi.
Sa pakikisama’y walang katumbas
Kaya hindi natatakot ‘pagkat ika’y nasa tabi.
Tunay na bigay ng langit,
Sa aking puso’y kailanma’y ‘di ipagpapalit.
Sana’y madama mo ang nais iparating,
Salamat kaibigan sa iyong pagdating.
Up^ |
Nutrisyon
ni: Arch Demerie Ahunin, I-E
Pagkaing wasto ang nararapat
Dahil sustansiyang taglay ay sapat.
Tunay na kalusugan
Ay ating makakamtan.
Carbohydrates na magiging enerhiya
Para maisakatuparan ang gagawin.
Lahat tayo’y magiging masigla
Ng trabaho ay ating tapusin.
Protinang nagpapalakas
Mula sa manok, karne, itlog, at gatas
Prutas at gulay na naghahandog
Bitamina at mineral na nagpalulusog.
Alamin ang nutrisyong taglay.
Sa ating pagkain,
Makamtan ang tagumpay
At tumagal ang buhay natin.
Up^
|
Laro ng Langit
ni: Miguel De Leon, II-E
Ang langit ay nagbibigay-buhay.
Tayo’y magkakakilala at
nagkakamabutihan.
At kung kailan tatapatin muna
Itong sayo ay kukunin na.
Tila pinaglalaruan tayo ng langit.
Kung minsan, ang iyong iniirog ay may
ibang minamahal.
Maaaring ikaw ay masaya nung una
At nang sumunod ay wala ka na.
Hindi mo alam na ang iyong mahal
Ay nariyan na at pinakawalan mo pa.
Maaaring nasa harap mo na
Ngunit may tinignan kang iba.
Ang paglalaro ng langit
Ay napakahirap sundan,
Pero kapag ito ay iyong natutunan
Tiyak na ikaw ay liligaya nang matagal.
Up^ |
Manhid
ni: Mervin Olivera, IV-E
“Gusto ko ng bagong ama! Ayoko sa ama
ko!” wika ni Kate, “Bakit ba naman kasi naging
pipi at bingi ang aking ama? Bakit hindi na
lang siya katulad ng ibang mga ama?”
Si Kate ay isang mag-aaral sa kolehiyo.
Mag-isa siyang itinataguyod ng kanyang
ama sa pamamagitan ng pagtitinda sa
palengke. Namatay ang kanyang ina dahil sa
panganganak sa kanya. Parati na lang siyang
tinutukso sa kanilang unibersidad bilang anak
ng pipi at binging ama.
“Gusto ko ng amang makikinig sa’king
mga pangarap,” tuloy niya, “Gusto ko ng amang
nakapagsasalita, ng amang umiintindi sa’kin.”
Mayroong kasintahan si Kate, si Luke.
Dahil namamasyal ang dalawa, minsa’y
ginagabi siya ng uwi at napagagalitan ng
kanyang ama. Bagama’t hindi nakasisigaw
ang kanyang ama, kitang-kita sa mukha
niya ang galit at pag-aalala sa anak. At dahil
hindi niya nararamdamang iniintindi siya ng
kanyang ama, minsa’y naisip niyang lumayas
na lamang.
Sa kanyang ika-17 kaarawan, namasyal
sina Kate at Luke. Nagkakasayahan ang
dalawa nang biglang may lumapit na babae at
hinalikan si Luke. Nagulat si Kate at tumakbo
palayo. Hinabol siya ni Luke at humingi ng
pagkakataong magpaliwanag. Pinagbigyan
siya ni Kate. Habang pauwi ang dalawa,
nagpapaliwanag si Luke. Ngunit mayroon pa
ring pagkakamali si Luke. Lubhang nasaktan
si Kate. Lumabas siya sa sasakyan ni Luke at
pumasok sa kanilang bahay, diretso sa banyo.
Ang kanyang ama ay nasa hapagkainan,
may inihandang cake na may nakasulat
na “Maligayang kaarawan, anak! Sana’y lagi
kang masaya. Nagmamahal, ang iyong ama”.
Siya ay nag-eensayo ng sasabihin sa anak.
Ito ang nais niyang sabihin, “Ipinanganak
akong pipi at bingi, pasensya na. Hindi ako
nakapagsasalita tulad ng ibang ama ngunit
gusto kong malaman mong minamahal kita
nang buong puso.”
Habang siya ay nag-eensayo, may
kumalabog sa banyo. Kumatok siya nang
malakas ngunit walang sumagot. Buong-lakas
niyang tinulak ang pinto. Nakita niyang
nakahandusay ang kanyang anak na naglaslas
ng pulso. Inilabas niya ang kanyang anak at
humingi ng tulong. Naisugod ang kanyang
anak sa ospital. Wala man siyang malaking
pera, handa niyang ibenta ang kanilang maliit
na bahay, mailigtas lang ang kanyang anak.
Nang nangailangan ang kanyang anak
ng dugo, bukas-palad niyang ibinigay ang
kanyang dugo.
Nang magising si Kate, nakita niyang
nakahiga ang kanyang ama sa katabing kama...
walang buhay. Naiyak si Kate dahil ngayon
lang niya ulit naramdaman ang pagmamahal
ng kanyang ama.
Walang perpektong ama, ngunit ang
bawat ama ay laging lubos kung magmahal.
Up^ |
Langit at Lupa
ni: Miguel De Leon
Isang taon na ang
nakalipas ng siya’y huli kong
makita. Nakatayo, nagsasalita
at nagpapaliwanag sa harap
ng maraming tao. Nakatulala
ako sa kanyang misteryosong
pagmumukha. Lumipad ang
aking isipan at binalikan ang una
naming pagkikita. May okasyon
noon, at nagkakaroon ng isang munting kasiyahan para sa mga
nagsipagdalo. Siya ay napagigitnaan ng maraming tao. Tila bang
may magnet ang katawan niya at kusang lumalapit sa kanya ang
mga tao. Samantalang ako, nasa kabilang panig ng silid, nagiisa,
kinakausap ang sarili at tinitingnan siya. Tunay ngang
nakapang-aakit ang kanyang mga ngiting maihahalintulad sa
isang anghel, gaya ng sabi ng iba. Nahuli ko siyang tumingin
sa akin. Hindi ko naman iniwas ang aking tingin sa kanya, para
bang nais kong maghatid ng isang pahiwatig. Nakapako ang
aking tingin sa kanyang mga mata habang siya ay nakatingin
pa. Ngumiti siya at... umiwas ng tingin, tumalikod at kinuha
ang isang palumpon ng rosas. Naglakad siya papunta sa akin.
Ako’y biglang kinabahan. Inayos ko ang aking sarili at tinignan
siya. Tumigil siya sa aking harapan, lumuhod at -- “BUZZ
BUZZ! BUZZ BUZZ!,” tunog ng aking cellphone na gumulat
at gumising sa akin. Panaginip lang pala. Isang panaginip na
naman. Hindi ko namalayang nakatulog ako sa asignatura
naming pisika. Buti na lamang at lumiban ang aming guro
ngayon.
Kinuha ko ang aking bag upang maghanap ng panulat.
Ako ay nabigla nang may makita akong isang piraso ng rosas.
Tinignan ko ang aking cellphone -- “1 message received.” Pagkabasa
ko ay agad-agad akong lumabas upang hanapin siya. Isang taon
na ang nakalipas ng siya’y huli kong makita.
At sa wakas, kami’y pinalad ng Panginoon na magkita
muli ngayon.
Up^ |
Walang Takot sa Diyos
ni: Mervin Olivera IV-E
Araw ng Linggo. Nagsimba ang
matalik kong kaibigan, dala ang
hiniram niyang kamera mula sa
kanyang kapitbahay. Low-batt daw
kasi ang kanilang kamera. Plano
ko sanang magsimba din sa oras na
nagsimba siya ngunit kasama ko ang
aking grupo sa paggawa ng proyekto.
Nabalitaan ko na lang na nadukot
mula sa kanyang bag ang kamera.
Kinahapunan ng araw na
iyon, ako’y nagsimba. Sa parehong
simbahan kung saan nagsimba ang
aking kaibigan. Maaga akong naroon
upang magkaroon ako ng upuan. Sa
kalagitnaan ng misa, tumayo ang
katabi kong babae upang paupuin
ang isang matanda. Nakakahiya
sa babae, hindi ako ang nag-alok ng
aking upuan. Hindi ko kasi nakita
ang matanda. Bilang ganti, tumayo
ako sa aking upuan at umalis. Nahiya
ako kung kaya’t hindi ko naialok ang
aking upuan, sila na ang bahalang
umupo roon. Pumunta ako sa likod ng
simbahan upang magkaroon ng pwesto
ng pagtatayuan.
May narinig akong lalaking
nagsabi, “Wala. Wala dito.” May dalawa
pa siyang kasamang lalaki. Halatang
hindi pagsisimba ang katwiran
kaya sila naroon, hindi pansimba
ang kanilang suot. Mukha silang
mga tambay sa kanto at pumunta sa
simbahan upang mandukot. Umalis
sila sa may puwesto ko at naghanap ng
ibang mabibiktima. Mukhang sila rin
ang dumukot ng kamerang hiniram
ng kaibigan ko.
Hiniling ko sa Panginoon na
sana’y umalis na ang mga kabataang
iyon at wala na silang mabiktima pa.
Puno ng tao ang simbahan, marami
silang maaaring mabiktima.
Nang muli kong makita ang
tatlong lalaki, hindi ko alam kung
papaano ngunit parang kusang
lumakad ang aking mga paa upang
sundan ang mga lalaki. Oo nga
naman, wala silang gagawing masama
kung alam nilang may mga matang
nakamasid sa ginagawa nila. Papalapit
nang papalapit ako sa kanila.
Habang nakaluhod ang lahat,
kitang-kita ko na lumuhod ang isa
sa mandurukot at tinakpan ang
dalawang gilid ng kanyang dalawang
kasamahan. Sa ilalim sila ng
surveillance camera upang hindi sila
makita nito. Ang nakaluhod na lalaki
ang nagbukas ng bag ng taong nasa
harapan niya.
Nakita akong tingin nang tingin
sa kanyang kasamahan kaya lumapit
ang isang look-out nang paunti-unti
sa akin. Unti-unti din akong lumabas
ng simbahan at tumakbo palayo.
Nasa parking lot ako nang may
tumakip na kamay sa aking bibig.
May naramdaman akong matalim na
bagay na nakadikit sa aking likod.
Nagsalita ang lalaki, “Shh, alam kong
nakita mo ang ginagawa namin. ‘Wag
kang maingay, ‘wag mong ipagsasabi.
Ngunit para makasigurado...”
“Agh!”
U
nti-unti akong inilapat sa lupa at
tumakbo palayo ang lalaki. Hindi kami
nakita ng guwardiya dahil natatakpan
kami ng mga sasakyan. Nagdidilim
ang aking paningin at lumalamig ang
paligid. Ang huli kong nakita ay dugo.
Lawa ng dugo.
Kahit pala ang simbahan ay hindi
ligtas mula sa krimen. Sadyang may
mga taong hindi marunong gumalang
sa tahanan ng Panginoon.
Up^ |
|
|
| |
 Communication Box
Kindly e-mail us (jiangurus@gmail.com) your thoughts and other reactions so we can improve our online services.
| |
